تضعیف رژیم و مسئولیت تاریخی ما

در شرایطی که توازن منطقه‌ای در خاورمیانه دستخوش تغییرات عمیق شده و قدرت جمهوری اسلامی در حال فرسایش است، ما به عنوان نیروهای انقلابی، دموکراسی‌خواه و باورمند به آزادی ملت‌ها، وظیفه‌ای سنگین و تاریخی بر دوش داریم: استفاده‌ی هوشمندانه و مستقل از این فرصت، برای ساختن آینده‌ای بر پایه‌ی آزادی، برابری و کرامت انسانی.

• حملات نظامی اسرائیل به مراکز حساس سپاه پاسداران و نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی، واقعیتی انکارناپذیر است که موجب تضعیف محسوس ساختار نظامی–امنیتی رژیم شده است. فارغ از اهداف استراتژیک این حملات، نتیجه‌ی میدانی آن‌ها چیزی‌ست که مستقیماً با خواست تاریخی مردم ایران برای پایان دادن به حکومت سرکوب و تبعیض گره خورده است. با این‌حال، باید با هوشیاری تأکید کرد: هیچ نیروی خارجی، حتی اگر امروز در عمل با دشمن مشترک ما درگیر باشد، جایگزین اراده و سازمان‌یافتگی توده‌های مردم نمی‌شود. آزادی، وارداتی نیست؛ بلکه تنها از دل مبارزه‌ی آگاهانه و متشکل خلق‌ها و طبقات فرودست به‌دست می‌آید.

• مردم کردستان ایران، با پیشینه‌ای طولانی از مقاومت مسلحانه و سیاسی، امروز نیز نقشی کلیدی در تحولات آینده دارند. حزب کومله به عنوان یکی از پیشگامان این راه، سال‌هاست بر ضرورت آزادی، حق تعیین سرنوشت ملت کرد و ایجاد یک نظام سوسیالیستی و دموکراتیک تأکید دارد — نظامی که در آن هیچ ملتی سرکوب‌شده، هیچ زبانی ممنوع، و هیچ انسانی شهروند درجه‌ دو نباشد. ما بر این باوریم که مسئله‌ی آزادی کردستان، صرفاً یک مطالبه‌ی محلی یا قوم‌گرایانه نیست؛ بلکه بخشی جدانشدنی از پروژه‌ی سراسری رهایی‌ست — پروژه‌ای که تنها در بستر یک اتحاد آگاهانه بین خلق‌های تحت‌ستم ایران می‌تواند به سرانجام برسد.

• در لحظه‌ای که رژیم در حال افول است و تنش‌های منطقه‌ای شکاف‌های ساختاری‌اش را عمیق‌تر کرده‌اند، نباید این فرصت تاریخی را به ساده‌ترین شکل از دست داد. ما باید:

• جبهه‌ای فراگیر، سراسری و مبتنی بر اعتماد میان ملت‌ها و طبقات تحت‌ستم ایجاد کنیم؛ بر استقلال عمل نیروهای انقلابی در برابر قدرت‌های خارجی تأکید کنیم؛ و خواست برحق آزادی، برابری، و حق تعیین سرنوشت را به پرچم اصلی این خیزش تبدیل نماییم.

• تضعیف سپاه و مزدوران جمهوری اسلامی، گرچه به‌دست نیرویی خارجی صورت می‌گیرد، اما در عمل بخشی از روند فروپاشی دستگاه سرکوب است. این ما هستیم که باید تصمیم بگیریم این فروپاشی به کجا ختم شود: بازتولید استبدادی دیگر، یا خلق نظمی نوین مبتنی بر عدالت اجتماعی و همزیستی داوطلبانه ملت‌ها.

تاریخ به سرعت ورق می‌خورد. اگر امروز متحد، آگاه و جسور نباشیم، فردا ممکن است دیگر نه تنها فرصتی برای آزادی، بلکه حتی برای بقا نیز نماند.

آزادی کردستان، بخشی از مسیر آزادی ایران است — و آینده‌ی آزاد، تنها با اراده‌ی خود ما ساخته خواهد شد.